Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2009

Η ευτυχία της αγάπης και της φιλίας








Tαξίδευα στο διαδύκτιο ένα βράδυ και σκόνταψε το βλέμμα μου σε δυο παραμυθάκια που τύλιξαν την καρδιά μου με ελπίδα και ζεστασιά...παραμύθια.. είναι ικανά να ευφραίνουν, να συγκινούν και να ενθαρρύνουν είτε παιδιά είτε ενήλικες...

Πετρόσουπα, ένα παραμύθι από την Ανατολή

ΤΖΟΝ ΤΖ. ΜΟΥΘ

Ηταν μια φορά ο Χοκ, ο Λοκ και ο Σο. Μοναχοί Ζεν. Βάδιζαν και συνομιλούσαν, ανηφόριζαν τα μονοπάτια του πανύψηλου βουνού κι έλεγαν για τον ήλιο και για τις ωραίες πράξεις και για τόσα άλλα, ώσπου κάποτε άρχισαν να απορούν τι τάχα να είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο ευτυχισμένο. Αραγε τι; Και είπε ο πιο σοφός να το ερευνήσουν. Και περπατούσαν και στοχάζονταν. Εως ότου έφθασαν σ' ένα χωριό. Τόπο αφιλόξενο, με κατοίκους απομονωμένους κι επιφυλακτικούς. Μα αυτή η επιφύλαξη οφειλόταν στα βάσανα που τους είχαν βρει από τις επιδρομές φύσης και ανθρώπων. Καχύποπτοι, σαν είδαν τους τρεις μοναχούς, όχι μόνο δε τους καλωσόρισαν, αλλά μπήκαν στα σπίτια τους και κλειδαμπαρώθηκαν. Κι έσβησαν τα φώτα και κώφευαν όταν έκρουαν το ρόπτρο τους οι ταξιδευτές. Οι οποίοι «οι άνθρωποι εδώ δεν γνωρίζουν τι σημαίνει ευτυχία!» είπαν. Και ο γερο-Σο, ο σοφότερος από τους τρεις, με μάτια που έλαμπαν από γνώση και καλοσύνη: «Ναι, αλλά εμείς σήμερα θα τους δείξουμε πώς μπορούν να φτιάξουν μια πετρόσουπα». Και αμ' έπος αμ' έργον. Αναψαν φωτιά κι έβαλαν στη χύτρα νεράκι της πηγής με τις απαραίτητες πέτρες για τη σούπα και η πετρόσουπα άρχισε να βράζει και έως ότου αυτή ετοιμαστεί οι χωρικοί είχαν ανοίξει πορτοπαράθυρα, είχαν βγει περίεργοι να μάθουν πώς γίνεται μια σούπα από πέτρες, να γυρέψουν τη συνταγή ίσως, στην αρχή παραξενεμένοι, μα έπειτα συμμέτοχοι. Διότι όταν ένας μοναχός είπε πως θα γινόταν πιο εύγεστη η σούπα αν πρόσθεταν αλατοπίπερο, έτρεξε κι έφερε κάποιος από τους μέχρι τότε εχθρικούς κατοίκους, κι όταν ύστερα από λίγο άλλος μοναχός αναστέναξε για λίγα καρότα, μια γυναίκα έσπευσε. Κι ένας γεωργός κουβάλησε κρεμμύδια κι άλλος μανιτάρια. Λάχανα, μπιζέλια, παντζάρια, σέλινο, καλαμπόκι, ντομάτες και μαϊντανό, πατάτες και φασόλια. Τυρί τριμμένο. Α, σούπα για βασιλιάδες...

Και δεν ήταν πλέον πετρόσουπα. Ηταν η ωραιότερη σούπα που έγινε ποτέ, καθώς την έφτιαξαν όλοι μαζί. Για να τη μοιραστούν όλοι. Ηταν όμορφα με τις μυρωδιές από τη χύτρα και τα φιλικά βλέμματα. Και με το τεράστιο τραπέζι και τα χρωματιστά φαναράκια, τα γλυκά και τις πίτες και τα τραγούδια. Μια υπέροχη συνεστίαση έπειτα από πολλά χρόνια αποξένωσης, μια βραδιά που υποσχόταν πολλά: φιλίες και καλή γειτνίαση, ευθυμία και καλοκαρδίσματα.

Μες στις ευχαριστίες μικρών και μεγάλων αναχώρησαν οι μοναχοί. «Το να είναι κανείς ευτυχισμένος είναι τόσο απλό όσο και το να φτιάξει μια πετρόσουπα», είπαν οι ταξιδιώτες γνωρίζοντας τώρα «τι είναι αυτό που κάνει κάποιον ευτυχισμένο».



Θα σ΄αγαπώ ό,τι κι αν γίνει (της Debi Gliori)

Ο Μικρός ήταν πολύ κακόκεφος.
Κλείστηκε στο δωμάτιο
κι άρχιζε να στριφογυρίζει
κι όλα τα πράγματα ν΄ αναποδογυρίζει.
Τις ζωγραφιές από τον τοίχο ξεκολλούσε
Κι όλα τα παιχνίδια του χαλούσε.

«Θεέ μου!» είπε η Μαμά «τι έχεις πάθει;»

«είμαι ένα ανάποδος
και γκρινιάρης μικρός
και κανείς δε μ΄αγαπάει» είπε ο μικρός.

«Μικρέ μου» είπε η Μαμά « όπως και να ΄σαι,
εγώ πάντα θα σ΄αγαπώ».

« κι αν ήμουνα αρκούδος, πάλι θα με φρόντιζες
και θα μ΄ αγαπούσες;» ρώτησε ο Μικρός.

«Φυσικά» είπε η Μαμά.
«Εγώ θα σ΄ αγαπώ ό, τι κι αν γίνει»

«Αν όμως γινόμουν πράσινο έντομο,
πάλι θα μ΄αγαπούσες,
πάλι θα με αγκάλιαζες και θα με φιλούσες;»

«Φυσικά» είπε η Μαμά.
«Εγώ θα σ΄ αγαπώ ό, τι κι αν γίνει»

«Ό, τι κι αν γίνει;» είπε ο Μικρός και χαμογέλασε.
«Κι αν ήμουνα κροκόδειλος;»

«Θα σε αγκάλιαζα και θα σε αγαπούσα
και τη νύχτα θα σου τραγουδούσα»
είπε η Μαμά.

« Χαλάει ποτέ η αγάπη;»
ρώτησε ο Μικρός.
«Λυγίζει άραγε ποτέ και σπάει;
Κι αν ναι, μπορείς άραγε να
την κολλήσεις,
να τη φτιάξεις και να τη χτίσεις; »

«Α, δεν ξέρω» είπε η Μαμά « το μόνο που ξέρω
είναι ότι θα σ΄ αγαπώ για πάντα».

«Κι όταν πεθάνουμε και χαθούμε,
θα μ΄αγαπάς ακόμη;» είπε ο Μικρός.
«Θα υπάρχει ακόμα η αγάπη;»

Η Μαμά πήρε στην αγκαλιά της
τον Μικρό και κοίταξαν μαζί
από το παράθυρο τον ουρανό.
Το φεγγαράκι έφεγγε ψηλά
και τ΄αστεράκια ήταν φωτεινά.
«Κοίτα, Μικρέ, τ΄αστεράκια
πώς λάμπουνε στον ουρανό.
Ξέρεις πως πολλά απ΄αυτά
έχουν πεθάνει εδώ και χρόνια πια;»

«Τα βλέπεις όμως πώς φωτίζουν ακόμα στον ουρανό;
Η αγάπη είναι σαν τ΄ αστέρια: ποτέ δεν πεθαίνει
και πάντα φωτίζει»


Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009

Kαλά και ευλογημένα Χριστούγεννα πάντα με αγάπη...






Ton τελευταίο καιρό είχα απομόνωσει την ψυχή μου και την κλείδωσα καλά σε μια γωνίτσα...εγωισμός...ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου... μας οδηγεί στο μονοπάτι της θλίψης και της απελπισίας χωρίς να μπορούμε να το αντιληφθούμε και να εχουμε επίγνωση οτι αυτό φταίει και μας φθείρει σιγα σιγα σαν μια φλόγα που αργοσβήνει..
Κι όμως κανένας δεν μπορεί να βοηθήσει κανέναν, παρ΄ όλη τη θέληση και την αγάπη, η βοήθεια έρχεται μόνον όταν έρθει η Ώρα του Θεού, από τον Έναν. Εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε ν΄ απαλλαγούμε από κανένα μας ελάττωμα. Εκείνος μας τα βγάζει ένα-ένα..Ένιωθα αυτό το διάστημα σαν ασθενής σε κώμα που ξαφνικά ένα πρωινό άνοιξε τα μάτια που είχε και πάλι τις αισθήσεις του...
Ήταν ένα ήσυχο βράδυ εφημερίας τις προάλλες και ανέβηκα να δω μια γιαγιά που μου είπανε ότι πόνουσε μετά από μια μεγάλη χειρουργική επέμβαση...έσκυψα κοντά της και μου έσφιξε το χέρι κοιτώντας με στα μάτια...ένιωσα την ζεστασιά της καρδιάς της να γλυκαίνει και να αγκαλιάζει την δικιά μου . Χαμογελάσαμε η μια στην άλλη λες και μας έδενε μια απέραντη αγκαλιά και είπε χαμηλόφωνα...''ξεχνάω τον πόνο όταν βλέπω φωτεινά χαμόγελα που μου δίνουν ελπίδα... Η Παναγια να σας φυλάει όλους''...μετά απόλυτη σιωπή...λες και έγινε η στιγμή μια προσευχή..Τι μεγάλος που είναι ο Θεός...όλους μας ενώνει νοερώς η αγάπη του Χριστού...έδωσα στην γλυκιά ψυχούλα παυσίπονα και έφυγα με ένα χαμόγελο ευτυχίας και ένα απερίγραπτο φτερούγισμα ψυχής. Ένιωσα μια ευγνωμοσύνη και σκεφτόμουνα ότι το καλύτερο δώρο Χριστουγέννων μου το χάρισε αυτή η γλυκιά γιαγιά που ξεχείλιζε από αγάπη και καλοσύνη...







Ο Θεός όταν μας έκανε, μάς έδωσε την Ζωή και μας εμφύσησε το Πνεύμα Του. Αυτό το Πνεύμα είναι η Αγάπη. Όταν μάς εγκαταλείψει η αγάπη, τότε γινόμαστε πτώματα. Είμαστε νεκροί πιά.
''Μία είναι η Μόρφωση: το να μάθουμε πώς να αγαπάμε τον Θεό...Αγάπη... Εκλαμβάνουμε το φθαρτό για Αθάνατο και το Αθάνατο για ανύπαρκτο. ''...η αγάπη κατά την ποιότητά της, είναι ομοίωσι με τον Θεό, κατά την ενέργειά της, μέθη της ψυχής. Κατά δε την ιδιότητα, πηγή πίστεως, άβυσσος, μακροθυμίας, θάλασσα ταπεινώσεως...πηγή του Θεικού πυρός''
''Σαν τους αγίους μας που το θείο φως αντανακλάται στα ιερά πρόσωπα τους και γίνονται φωτοφόροι οδηγοί και ανοίγουν τα μάτια της ψυχής μας προς την αιώνια πραγματικότητα...μας προτρέπουν να συμπορευθούμε στη σωτηρία, ευλογημένη, ανηφορική και ελπιδοφόρο πορεία προς την θέωση και τον αγιασμό...Ζούσαν για να αγαπούν και αγαπούσαν για να ζουν...''
"Ω! γλυκύτητος αγάπη και αγάπης γλυκύτης!''

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2009

let it be...



παει καιρος...πολυς καιρος να κανω αναρτηση και εχουν προκυψει πολλα...τοσα πολλα που μου αλλαξανε το μονοπατακι της ζωης μου...ακουω το τραγουδακι τωρα του Τζον Λενον...let it be..
When I find myself in times of trouble
Mother Mary comes to me
Speaking words of wisdom, let it be.
And in my hour of darkness
She is standing right in front of me
Speaking words of wisdom, let it be.
Let it be, let it be.
Whisper words of wisdom, let it be.

πάντα μ' αρεσε αυτο το τραγουδακι...ενιωθα οτι μου εδινε ελπιδα...τωρα που διαβασα καλυτερα τα λογια του καταλαβαινω το γιατι...
εμπιστοσυνη... την εχασα τον τελευταιο καιρο...τι μεγαλο πραγμα..ολοι οι αγιοι μας ειχαν εμπιστοσυνη στον Υψιστο γιατι τον αγαπουσαν με ολη τους την καρδια..αγαπη...μια μικρη λεξη με την πιο σημαντικη εννοια..λεξη κλειδι για την υπαρξη μας...Η αγαπη ειναι το δειπνο της βασιλειας των ουρανων..το οξυγονο στα κυτταρα μας..χωρις αυτη δεν υπαρχει φως ουτε ζωη...ολα τα μεταβαλλει και τα ομορφαινει η αγαπη...τι ομορφη λεξη...δεν χορταινεις να την λες...τελευταιως νιωθω οτι σφιγγεται η καρδια μου, πιεζομαι αλλα ευχομαι κρυφα-κρυφα και περιμενω σαν παιδακι που ανυπομονει να αγκαλιασει την μαμα του μετα το σχολειο να με αγκαλιασει και μενα αυτη...


Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2009



Στην φύση βρίσκεται ο ιδιος ο Πλαστης. Η προσωπικη Του αγαπη εκδηλωνεται με την πρωτη ευλογια που υπαρχει στην Αγια Γραφη και η οποια δινεται στα ζωα. Και τα ευλογησε ο Θεος λεγωντας ΄' Αυξανεστε και πληθυνεσθε και γεμιστε τα νερα στις θαλασσες και τα πουλια ας πληθυνονται πανω στην γη".
Αργα το απογευμα μετα απο διαβασμα εκανα παντοτε την βολτα μου παρα τον ποταμο Δουναβη και καθομουνα πανω στους βραχους μεχρι την δυση του ηλιου. Ανυπομονουσα να δω τις πανεμορφες παπιες που κολυμπουσαν ομαδικα και αρμονικα...παντα κολυμπουσανε μαζι, λες και ητανε μια αγκαλια ολες μαζι...Σκεφτομουνα πως και αυτα ειναι δημιουργηματα Του αλλα ειναι ανεμελα, δεν εχουν εννοια για την ενδυμασια τους, ουτε αγχος για το φαγητο τους, λες και εχουν εμπιστοσυνη στον Πλαστη τους με οδηγο την χαρα και την απλοτητα...Ηταν η πιο ομορφη μελωδια, μεσα στο απεραντο γαλαζιο του ουρανου, ο ηχος των νερων και η σιωπη που αγκαλιαζε με ζεστασια την καρδια και την ανεπαυε...Εφευγα μετα το ηλιοβασιλεμα και ενιωθα σαν παιδακι που του ειχαν χαρισει το αγαπημενο του παιχνιδι...Δοξα το Θεο που μας δειχνει την αγαπη Του με καθε τροπο.
Posted by Picasa

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2009

Απλώς η καρδιά καθοδήγησε το χέρι

Έτσι απλά χωρις καλα καλα να καταλαβω πως εγινε, εκανα μπλοκ... Ταξιδευα στα διαφορα μπλοκς με την καρδια μου να φτερουγιζει και σκεφτομουνα... Δοξα το Θεο που το διαδιχτυο μπορει να ειναι ψυχοφελιμο...
Νιωθω σαν το παιδακι που παει πρωτη μερα στο σχολειο και ψαχνει και αναζητα...
Χαρη σε μια καλη μου φιλη που μου εδειξε το δικο της μπλοκ αλλιως δε θα ειχα την τιμη...την ευχαριστω μεσα απο την καρδια μου